Wierzenia Skandynawów
Otchłań zwała się Ginnungagap i zalegały w niej ogromne masy'lodu. Na północ od niej leżał Niflheim, gdzie panowały ciemności, burze gradowe i zamiecie, na południu był Muspellheim, pełen ognia i żaru. Z otchłani spływały rzeki, tworząc lodowce. Ciepły wiatr z Muspellheimu topił je powoli, a z powstających kropel stopniowo tworzyła się jakaś postać. W ten sposób narodził się olbrzym Ymir, praojciec Oszronionych Olbrzymów - Thursów. Gdy jeszcze był pogrążony we śnie, pod jego lewą pachą wyrósł mężczyzna i kobieta, prawa noga z lewą spłodziła syna. Od niego pochodzi liczne potomstwo olbrzymów.
Krople spływające z lodowca stworzyły też krowę o imieniu Audumla, której mleko ssał Ymir. Krowa ta, liżąc lód, wylizała z niego po trzech dniach całe ciało boga imieniem Buri. Buri miał syna o imieniu Bur, ten zaś był ojcem Odina, Wilego i We. Ci trzej bogowie zabili Ymira, ciało jego wrzucili w otchłań
i tak stworzyli ziemię. Z kości uczynili góry, z krwi - morze okalające krąg ziemski, z czaszki - niebo, a z mózgu - chmury. Słońce, księżyc i gwiazdy stworzyli z iskry z Muspellheimu. Wówczas też stworzyli dzień i noc, by można było liczyć czas. Pomniejsze kostki Ymira zamienili zaś w gromadę karłów, którym wyznaczyli mieszkanie pod ziemią i w grotach skalnych. Karły były niezwykle mądre, inteligentne, były też mistrzami rzemiosła; broń i biżuteria przez nie wytwarzane, nie miały sobie równych.
Olbrzymom wyznaczyli bogowie siedzibę na wybrzeżu morza, otaczającego ziemię, w samym zaś środku ziemi otoczyli rzęsami Ymira obszar, który przeznaczyli na siedzibę ludzi - Midgard.
Spacerując po Midgardzie zobaczyli raz bogowie dwa drzewa - tchnęli w nie dusze i stworzyli z nich pierwszych ludzi: Aska i Emblę.
Następnie zbudowali siedziby dla siebie, otoczyli je murem, i w ten sposób powstał Asgard - gród Asów. Asgard połączony był z ziemią mostem, zwanym Bilrost.
W środku Asgardu rósł olbrzymi jesion - Yggdra-sill, którego konary rozciągały się nad całym światem, a trzy potężne korzenie sięgały daleko w głąb ziemi. Pod korzeniem, który sięgał do jaskiń olbrzymów, było źródło mędrca-olbrzyma Mimira. Jego wody darzyły mądrością. Koło korzenia w Asgardzie tryskało najcenniejsze, źródło - przeznaczenia - Krynica Urd. Mieszkały tu trzy Norny, boginie przeznaczenia, Urd, Werdandi i Skuld. Pod jesionem zbierali się zawsze bogowie na narady. W jego gałęziach i korzeniach mieszkały ptaki, zwierzęta, smoki i węże obgryzające go i niszczące bez przerwy.
Bogowie zamieszkujący Asgard zwali się Asami. Wśród nich najwyższe miejsce zajmował Odin - bóg mądrości, poezji, czarów; znawca run, ciągle nie-
nasycony w swym pożądaniu wiedzy, gotów dla jej zdobycia do największych poświęceń a także i oszustw. By wypić łyk wody z krynicy Mimira - oddał mu jedno swe oko; by osiągnąć pełnię mądrości - wisiał przez dziewięć dni na Yggdrasillu, raniony oszczepem, doznając bólu, głodu i pragnienia; by zdobyć Miód Skaldów - posunął się do kradzieży.
Małżonką Odina była bogini Frigg; była równie mądra, jak Odin, znała także przeszłość i przyszłość wszystkiego.
Najstarszym synem Odina był Thor - bóg piorunów. Jego matką była ziemia - Jórd. Gdy jechał po chmurach swym wozem zaprzężonym w dwa kozły - na ziemi grzmiało. Gdy rzucał swym nieodłącznym młotem, Mjóllnirem - padały pioruny i błyskawice. Thor był niezastąpionym obrońcą bogów i ludzi, walczył bez przerwy z olbrzymami, którzy stale zagrażali porządkowi na świecie. Nie był tak inteligentny, jak ojciec, ale za to silny i prawy.
Synem Odina i Frigg był Baldr, najpiękniejszy z wszystkich bogów, mądry, łagodny i dobry. Został zabity przez swego brata Hóda, na skutek intrygi, zawiązanej przez boga Lokiego.
Bogiem, który dawał zwycięstwo w wojnie był jednoręki Tyr. Stracił dłoń wtedy, gdy bogowie wiązali wilka Fenrira. Na straży mostu Bilrost stał jasny bóg Heimdall, zrodzony z dziewięciu dziewic-fal, córek Agira. Widział on dobrze zarówno w nocy jak i w dzień, słyszał jak rośnie trawa, a nawet wełna na owcach. Nikt nie przemknął obok niego nie zauważony.
Boginią, która szafowała jabłkami, mającymi tę cudowną właściwość, że dawały Asom wieczną młodość, była Idunn, małżonka boga skaldów - Bragiego.
